زنی به همراه دو بچه‌اش در روستایی در منطقه‌ی «باسکیو» فرانسه زندگی می‌کند. شوهرش که یک ماهیگیر است به طور مرموزی ناپدید می‌شود و زن، 5 سال در انتظار او می‌نشیند. یک روز پسرش ...

مرد جوانی که با مادرش زندگی می‌کند و هرگز پدرش را ندیده است، برای پیدا کردن او راهی سفر می‌شود. او مردی بدبین و مکار را پیدا می‌کند که به عنوان ناشر در پاریس کار می‌کند. پس از تلاش برای کشتن او، به لطف عمویش عشق فرزندی را تجربه می‌کند.

فیلم با شهادت یک نویسنده باسکی در تبعید سیاسی آغاز می‌شود که دوران کودکی خود را به یاد می‌آورد؛ زمانی که مجبور بود «زبانش را به عنوان چیزی زشت پنهان کند». سپس فیلم «به سخن درآوردن» با چند جوان از بخش فرانسوی و اسپانیایی سرزمین باسک همراه می‌شود: نورا، که شاهد تعطیلی روزنامه‌ای بود که در سال ۲۰۰۳ در آن کار می‌کرد توسط گاردیا سیویل، و سپس آیتور، آنا و اورتزی. سه نفر آخر که هنوز نوجوان هستند، لحنی تابستانی و بی‌دغدغه به فیلم می‌بخشند که به زیبایی توسط فیلم‌بردار دیرینه اوژن گرین، یعنی رافائل اوبیرن، قاب‌بندی شده است. گفتگویی که میان اعضای جوان‌تر و افراد سی و چند ساله شکل می‌گیرد، کیفیتی کمیاب دارد، گویی تفاوت زبان که هر یک مجبور بوده‌اند آن را به خانواده یا اطرافیان ملی خود تحمیل کنند، تقریباً به طور ضمنی یک جامعه مخفی ایجاد کرده است. داستان با شروع از مسائل سیاسی (زبان‌های محلی در برابر تمرکزگرایی)، با این دوستان جدید که توسط فیلم‌ساز گرد هم آمده‌اند، راهی کوهستان می‌شود.

داستان درباره معماری است که الهام هنری خود را از دست داده و به دنبال انگیزه‌هایی می‌رود که در جوانی او را به سمت این حرفه سوق داده بودند. الهام‌بخش او جنبش باروک و تمام ترفندهای هنری آن است: گوارینی در تورین و بورومینی در رم. داستان مرکزی فیلم در نهایت به یک داستان عاشقانه تبدیل می‌شود که میان معماری، الهام هنری و احساسات شکل می‌گیرد.

ویرژیل و بلانش که هر دو ۱۷ ساله هستند، از طریق ایمیل با هم مکاتبه می‌کنند. ویرژیل عاشق بلانش است، اما بلانش عاشق پسری به نام اوستاش است. هیچ‌کس از افکار دیگری خبر ندارد. ویرژیل درباره زندگی و مرگ صحبت می‌کند و بلانش با پذیرش به او گوش می‌دهد. اوستاش با یک کلاه آبی وارد اتاق می‌شود. او ابتدا ویرژیل و سپس بلانش را می‌بیند. سپس بلانش رقصیدن با ویرژیل را به یاد می‌آورد و اتاق را ترک می‌کند تا به او بپیوندد.

پروژه دیجیتال چونجو ۲۰۰۷ که پیش از این بر کارگردانان آسیایی تمرکز داشت، این بار نگاهی به اروپا می‌اندازد. پدرو کوستا فیلم‌ساز پرتغالی، هارون فاروکی فیلم‌ساز آلمانی و اوژن گرین فیلم‌ساز فرانسوی در این پروژه مشارکت داشته‌اند.

این فیلم یک داستان عاشقانه است که ماجرای غیرممکن دو جوانی را روایت می‌کند که هرگز پیش از این یکدیگر را ملاقات نکرده‌اند. ماجرا در پاریس بین سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ رخ می‌دهد.

این اثر با اقتباس مجدد از مضامین عشق اول، سرمستی میل و اشتیاق، و انقلاب ایدئولوژیک شکست‌خورده (که به انقلاب ۱۸۴۸ ختم شد)، این مفاهیم را به نسل مه ۶۸ پیوند می‌زند. فیلم این کار را از طریق روایت زندگی موازی دو دوست دوران کودکی، هنری واقع‌گرا و ژول آرمان‌گرا، انجام می‌دهد که زادگاه سرسبز و روستایی خود را ترک می‌کنند تا به طور جداگانه تحصیلات دبیرستانی و البته آموزش‌های دنیای واقعی خود را دنبال کنند.